Moneyyou toedeledoe!

Het leek zo mooi. Een hoge rente bij een internetspaarrekening van Moneyyou. Een nederlandse bank onder de vlag van Abnamro en dus minister Bos himself. Veiliger en beter kan niet zou je denken.

Na het invullen van de gegevens op de site werd mij medegedeeld dat ik binnenkort een bevestigingsmail kon verwachten. Die kwam een dag later keurig binnen met mijn inloggegevens. Maar wat was ook al weer mijn wachtwoord? Vergeten!

Gelukkig werd er keurig een gratis nummer vermeld dat ik kon bellen als ik mijn wachtwoord vergeten was. Dus ik ga bellen.

Uiteraard kom je dan in een keuze menu waar je weer allerlei keuzes moet indrukken om te komen waar je wilt zijn. Kan dat nou echt niet anders? Organiseer het zo dat als ik dit nummer bel ik direct met iemand aan de lijn wordt doorverbonden die weet dat ik bel voor mijn wachtwoord. Dat is echt heel simpel te organiseren in de centrale.

Maar goed, de dame die ik uiteindelijk te pakken kreeg kon mij vertellen dat zij een collega zou vragen om mij een mail te sturen met een nieuw wachtwoord.

We zijn nu 8 dagen verder.... en nog geen mail. Dag rente...Dag Moneyyou.

Moodz. Lekker zeg!

Herman den Blijker is weer gestart met een nieuwe serie van “Mijn tent is top” op de dinsdagavond. Startende horeca ondernemers uit het hele land strijden door het vervullen van opdrachten en het maken van winst om een geweldige prijs. 

Hun start kapitaal terugverdienen.

In de laatste aflevering kregen de deelnemers de opdracht om op een ludieke wijze voor hun belangrijke mensen uit te nodigen om in hun restaurant te komen eten.

George en Geoffrey van Moodz in Delft zijn wat mij betreft de winnaars van deze ronde. Ze hebben samen een enorm reclame offensief op de stad losgelaten. 

Van student tot trein reiziger en van bioscoop bezoeker tot de leden van de lokale ondernemers groep, werkelijk iedereen is belangrijk in Moodz.

Als klap op de vuurpijl hadden de heren een tuktuk geregeld om bij wijze van een openingsstunt hun gasten de mogelijkheid te bieden om gratis naar huis gebracht te worden. Werkelijk geniaal. Zo wordt Moodz een beleving waar de gasten van die avond nog heel lang over na zullen praten. En dat is een geweldig investering.

En dan die slogan. “Moodz. Lekker zeg!” Kort, krachtig en ‘too the point’.

Nu maar hopen dat de bediening en het eten net zo veel belovend is.

De enige echte!

Omdat we een nieuwe Spaanse klant hebben binnen gehaald, gaan we binnen kort met het hele team uit eten bij een tappas restaurant. Nu is het zo dat ik samen met Dennis, onze binnendienst man, een enorme voorliefde heb voor goed eten. We houden elkaar op de hoogte van de beste nieuwe eettentjes die we ieder hebben ontdekt. Ik keek er dan ook niet van op dat hij ook een geweldig tappas restaurant wist te vinden.

Tijdens een wandeling door Rotterdam kwam ik ook langs een tappas restaurant.

Het is altijd wel frappant hoe je opeens allerlei zaken opmerkt wanneer je met een bepaald onderwerp bezig bent die je voorheen gewoon niet zag. Koop maar eens een nieuwe auto en opeens lijkt het wel of iedereen in die auto rijdt. Terwijl je diezelfde auto vrijwel nooit zag op de weg.

Maar goed, terug naar dat tappas restaurant.

Op de ramen is met grote plakletters de volgende tekst aangebracht:

“Het enige echte tappas restaurant in Rotterdam.” met daar achter geplakt: (Nog steeds)

Er is dus geld uitgegeven aan stickers op de ramen om aan te geven dat je hier naar binnen moet gaan om lekker te eten omdat dit het enige “echte” tappas restaurant is. Er zijn heel wat meer tappas restaurant in Rotterdam maar die zijn dus niet echt volgens de eigenaar van dit restaurant.

Nou heb ik een vraag voor u. Wat is echt?

Staat daar een kok met alleen een Spaans paspoort achter het fornuis? Wordt het eten dat er geserveerd wordt dagelijks vanuit Spanje direct ingevlogen? Het gebouw komt in ieder geval niet uit Spanje want het zit midden in het centrum van Rotterdam in een winkel/woning complex uit de jaren 50 schat ik zo. Dus wat is er echt aan?

En als het we het zouden kunnen omschrijven wat echt is, waarom zouden we er dan moeten gaan eten?

De pizza is door de Italianen naar Nederland gebracht. Maar tegenwoordig is het merendeel van de pizza bakkers allang geen Italiaan meer. En zeg nou niet dat die pizza’s niet lekker zijn.

Er zijn heel wat Nederlandse bistro’s die de Franse keuken als basis hebben. En je kan daar behoorlijk lekker eten. Maar zijn die echt? Ik weet het niet zeker maar ik denk van niet.

Bovendien heb ik zo nu en dan zeker niet lekker gegeten bij echte chinezen.

Waarom heeft de goede man zich niet beter weten te onderscheiden?, vroeg ik mij af tijdens het voorbij wandelen. Waarom niet gewoon zeggen: de “lekkerste” tappas of "grootste keuze" van Rotterdam en omstreken. Dan zou ik op z’n minst een keer naar binnen willen om te weten of ik dat ook waar vind.

En als ik er dan heerlijk zou hebben gegeten, waar ik zeker niet aan twijfel, dan zou ik dat zeker doorvertellen.

In ieder geval aan Dennis. En die heeft veel vrienden die ook van lekker eten houden.

Service tot in de openhaard

Vandaag was een heerlijke dag om thuis te werken. Buiten treurig weer en een hoop concentratie werk te doen voor de zaak.

De aanleiding van het thuiswerken was dat onze nieuwe openhaard werd gerepareerd.  Deze is een paar maanden oud en ik had op het zachte zandsteen een rooster laten vallen waardoor er een lelijk stukje was afgebroken. De mensen van Daniels openhaarden uit Rotterdam, waar de haard vandaan komt, hadden mij toegezegd de reparatie vandaag te komen uitvoeren. 

Geheel volgens afspraak kwam er een keurige heer langs die in no-time de reparatie heeft uitgevoerd. En dat allemaal zonder kosten. 

Ondanks dat de goede man bijna 45 km op en neer heeft moeten rijden. Grote klasse zou ik zeggen.

En raad u nu eens aan hoeveel mensen ik dit verhaal enthousiast vertel?

Juist, aan iedereen die het maar horen wil. 

Echte service levert altijd op!